Προσοχή: Η ανάρτηση περιέχει spoilers. Αλλά έτσι κι αλλιώς θα γίνει κατανοητή μόνο σε όσους έχουν δει τις σειρές στις οποίες αναφέρομαι.
Τον τελευταίο καιρό έχω πέσει πάνω σε μια σειρά σειρών που δεν έχουν ικανοποιητικό τελευταίο επεισόδιο.
Είτε σε μίνι σειρά είτε σε σειρά που θα συνεχιστεί και σε επόμενη σεζόν, το τελευταίο επεισόδιο είναι το πιο σημαντικό. Είναι εκείνο που σηκώνει το φορτίο όλων των προηγούμενων, κυρίως σε ό,τι αφορά το σενάριο και την ατμόσφαιρα.
Έχοντας τα δύο αυτά στοιχεία υπόψη, σενάριο κι ατμόσφαιρα, οφείλω να ομολογήσω ότι αρκετές σειρές που είδα τελευταία είχαν ένα τελευταίο επεισόδιο ανάξιο των προηγούμενων.
Θα ξεκινήσω με την μεγαλύτερη απογοήτευση:
1. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, εξαιτίας του ασυγκράτητου ενθουσιασμού μου για τα πρώτα επεισόδια, το τελευταίο της σειράς Killing Eve με απογοήτευσε. Ήταν βαρετό και απίστευτα φλύαρο, κι η επικείμενη σύγκρουση ανάμεσα στην Eve Polastri και την Villanelle δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών μας. Η συνάντηση των δύο ηρωίδων γίνεται στο Παρίσι κι αντί να δούμε ένα λεκτικό παιχνίδι ανάμεσα στις δύο πανέξυπνες -κατά το σενάριο- ηρωίδες, αφού ήρθαν τετ α τετ, τις "απολαύσαμε" να συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα υστερικά παιδιά. Μου θύμισαν τον καιρό που ήμουν μικρό παιδί κι έπαιζα με την συνομήλικη ξαδέρφη μου, όταν τσακωνόμασταν, κάναμε τάχα μου ότι συμφιλιόμαστε και με την πρώτη ευκαιρία αρχίζαμε τα μαλλιοτραβήγματα! Προφανώς θα δούμε και την 2η σεζόν αλλά αυτή τη φορά ελπίζω οι σεναριογράφοι να κρατήσουν τα χαρακτηριστικά για τα οποία λατρέψαμε ΚΑΙ τις δύο ηρωίδες.
2. Επόμενη απογοήτευση: Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς The Alienist. Σαν σειρά είχε αρκετό ενδιαφέρον. Βρισκόμαστε στην Νέα Υόρκη, λίγο πριν το τέλος του 19ου αιώνα, όταν η Ψυχιατρική δεν είχε χαρακτηριστεί ακόμα ως επιστήμη. Ο γιατρός Λάζλο Κράιζλερ με τη βοήθεια φίλων προσπαθεί να εντοπίσει έναν σήριαλ κίλερ αγοριών που εκδίδονται. Όλα πηγαίνουν καλά (αν εξαιρέσει κανείς την παρουσία της ατάλαντης Ντακότα Φάνινγκ) μέχρι και το 9ο επεισόδιο όπου έχουν πλησιάσει πολύ τον σήριαλ κίλερ. Κι έρχεται το 10ο επεισόδιο το οποίο στην κυριολεξία είναι μια συρραφή του "τι ξεχάσαμε να εξηγήσουμε στα προηγούμενα επεισόδια". Αφού ξεμπερδεύουν νωρίς νωρίς με τον σήριαλ κίλερ, το υπόλοιπο επεισόδιο τρέχει με αποσπάσματα από το παρελθόν των πρωταγωνιστών δοσμένα σε μορφή σαλάτας. Ανάκατα δηλαδή. Κι άχρηστα. Δεν προσθέτουν τίποτα στο στόρι εκτός από ανούσια φλυαρία, να περάσει η ώρα, να βγει το επεισόδιο.
3. Η σειρά Deep State είχε πολύ ενδιαφέρον, πολλή δράση, πολύ πηγαινέλα (κάποιος να μου εξηγήσει πώς ταξιδεύεις από την Τεχεράνη στο Λονδίνο κι είσαι ατσαλάκωτος, εγώ μέχρι την Ρώμη πάω και είμαι ζαλισμένη όλη την υπόλοιπη μέρα!) κι η ιστορία αν κι είχε πολύ βάθος τα εξηγούσε ωραία κι όλα ήταν κατανοητά. Φτάνει το τελευταίο επεισόδιο, όπου πιστεύουμε ότι ο χαρακτήρας του Mark Strong (που εν τω μεταξύ δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο) θα τα βάλει όλα στη θέση τους. Αντ' αυτού τον βλέπουμε να γυρίζει αμέριμνος και χαρούμενος στο σπιτικό του, λες κι είχε πάει για ψάρεμα το σουκού με τους mates όλον αυτόν τον καιρό, και μένουμε κι εμείς με το ίδιο ηλίθιο βλέμμα που έχει ο γιος του στη σειρά όταν του εξηγεί ο Strong γιατί άφησε τα κακά Αμερικανάκια να κάνουν τη δουλίτσα τους ενώ περιμέναμε να τους δείξει για τα καλά τι εστί MI5.
4. Marcella. Εντάξει, η γυναίκα είναι θεόμουρλη (εχμ, πώς να το πω πιο κομψά, είναι κάπως ψυχικά διαταραγμένη, ήθελα να πω κι ειλικρινά είναι απορίας άξιο πώς δεν την έχουν πετάξει από το αστυνομικό σώμα!) αλλά το τέλος της 2ης σεζόν ήταν κάπως αλλόκοτο -το λιγότερο. Η αλήθεια είναι ότι η γυναίκα παλεύει με τους δαίμονες της, φτάνει στο χείλος της αυτοκτονίας αλλά ότι θα γινόταν κλοσάρ στους δρόμους του Λονδίνου αφού προηγουμένως κοντεύει να στείλει στον άλλο κόσμο τον μοναδικό συνάδελφο -και συνάνθρωπο γενικά- που την ανέχεται κι ενώ στην τελευταία σκηνή, κάτω από μια γέφυρα της πόλης, στέκι αστέγων, κάποιος της ψιθυρίζει στο αυτί "θες να γίνεις μυστική αστυνομικός;" κι αυτή κοιτά με το γνωστό αλλοπαρμένο βλέμμα της το φακό, ε αυτό δεν το περιμέναμε!! Μας έστειλε!! Μαρτσέλα, παρ' το απόφαση, Ζέγκα δεν θα γίνεις!!
Τον τελευταίο καιρό έχω πέσει πάνω σε μια σειρά σειρών που δεν έχουν ικανοποιητικό τελευταίο επεισόδιο.
Είτε σε μίνι σειρά είτε σε σειρά που θα συνεχιστεί και σε επόμενη σεζόν, το τελευταίο επεισόδιο είναι το πιο σημαντικό. Είναι εκείνο που σηκώνει το φορτίο όλων των προηγούμενων, κυρίως σε ό,τι αφορά το σενάριο και την ατμόσφαιρα.
Έχοντας τα δύο αυτά στοιχεία υπόψη, σενάριο κι ατμόσφαιρα, οφείλω να ομολογήσω ότι αρκετές σειρές που είδα τελευταία είχαν ένα τελευταίο επεισόδιο ανάξιο των προηγούμενων.
Θα ξεκινήσω με την μεγαλύτερη απογοήτευση:
1. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, εξαιτίας του ασυγκράτητου ενθουσιασμού μου για τα πρώτα επεισόδια, το τελευταίο της σειράς Killing Eve με απογοήτευσε. Ήταν βαρετό και απίστευτα φλύαρο, κι η επικείμενη σύγκρουση ανάμεσα στην Eve Polastri και την Villanelle δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών μας. Η συνάντηση των δύο ηρωίδων γίνεται στο Παρίσι κι αντί να δούμε ένα λεκτικό παιχνίδι ανάμεσα στις δύο πανέξυπνες -κατά το σενάριο- ηρωίδες, αφού ήρθαν τετ α τετ, τις "απολαύσαμε" να συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα υστερικά παιδιά. Μου θύμισαν τον καιρό που ήμουν μικρό παιδί κι έπαιζα με την συνομήλικη ξαδέρφη μου, όταν τσακωνόμασταν, κάναμε τάχα μου ότι συμφιλιόμαστε και με την πρώτη ευκαιρία αρχίζαμε τα μαλλιοτραβήγματα! Προφανώς θα δούμε και την 2η σεζόν αλλά αυτή τη φορά ελπίζω οι σεναριογράφοι να κρατήσουν τα χαρακτηριστικά για τα οποία λατρέψαμε ΚΑΙ τις δύο ηρωίδες.
2. Επόμενη απογοήτευση: Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς The Alienist. Σαν σειρά είχε αρκετό ενδιαφέρον. Βρισκόμαστε στην Νέα Υόρκη, λίγο πριν το τέλος του 19ου αιώνα, όταν η Ψυχιατρική δεν είχε χαρακτηριστεί ακόμα ως επιστήμη. Ο γιατρός Λάζλο Κράιζλερ με τη βοήθεια φίλων προσπαθεί να εντοπίσει έναν σήριαλ κίλερ αγοριών που εκδίδονται. Όλα πηγαίνουν καλά (αν εξαιρέσει κανείς την παρουσία της ατάλαντης Ντακότα Φάνινγκ) μέχρι και το 9ο επεισόδιο όπου έχουν πλησιάσει πολύ τον σήριαλ κίλερ. Κι έρχεται το 10ο επεισόδιο το οποίο στην κυριολεξία είναι μια συρραφή του "τι ξεχάσαμε να εξηγήσουμε στα προηγούμενα επεισόδια". Αφού ξεμπερδεύουν νωρίς νωρίς με τον σήριαλ κίλερ, το υπόλοιπο επεισόδιο τρέχει με αποσπάσματα από το παρελθόν των πρωταγωνιστών δοσμένα σε μορφή σαλάτας. Ανάκατα δηλαδή. Κι άχρηστα. Δεν προσθέτουν τίποτα στο στόρι εκτός από ανούσια φλυαρία, να περάσει η ώρα, να βγει το επεισόδιο.
3. Η σειρά Deep State είχε πολύ ενδιαφέρον, πολλή δράση, πολύ πηγαινέλα (κάποιος να μου εξηγήσει πώς ταξιδεύεις από την Τεχεράνη στο Λονδίνο κι είσαι ατσαλάκωτος, εγώ μέχρι την Ρώμη πάω και είμαι ζαλισμένη όλη την υπόλοιπη μέρα!) κι η ιστορία αν κι είχε πολύ βάθος τα εξηγούσε ωραία κι όλα ήταν κατανοητά. Φτάνει το τελευταίο επεισόδιο, όπου πιστεύουμε ότι ο χαρακτήρας του Mark Strong (που εν τω μεταξύ δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο) θα τα βάλει όλα στη θέση τους. Αντ' αυτού τον βλέπουμε να γυρίζει αμέριμνος και χαρούμενος στο σπιτικό του, λες κι είχε πάει για ψάρεμα το σουκού με τους mates όλον αυτόν τον καιρό, και μένουμε κι εμείς με το ίδιο ηλίθιο βλέμμα που έχει ο γιος του στη σειρά όταν του εξηγεί ο Strong γιατί άφησε τα κακά Αμερικανάκια να κάνουν τη δουλίτσα τους ενώ περιμέναμε να τους δείξει για τα καλά τι εστί MI5.
4. Marcella. Εντάξει, η γυναίκα είναι θεόμουρλη (εχμ, πώς να το πω πιο κομψά, είναι κάπως ψυχικά διαταραγμένη, ήθελα να πω κι ειλικρινά είναι απορίας άξιο πώς δεν την έχουν πετάξει από το αστυνομικό σώμα!) αλλά το τέλος της 2ης σεζόν ήταν κάπως αλλόκοτο -το λιγότερο. Η αλήθεια είναι ότι η γυναίκα παλεύει με τους δαίμονες της, φτάνει στο χείλος της αυτοκτονίας αλλά ότι θα γινόταν κλοσάρ στους δρόμους του Λονδίνου αφού προηγουμένως κοντεύει να στείλει στον άλλο κόσμο τον μοναδικό συνάδελφο -και συνάνθρωπο γενικά- που την ανέχεται κι ενώ στην τελευταία σκηνή, κάτω από μια γέφυρα της πόλης, στέκι αστέγων, κάποιος της ψιθυρίζει στο αυτί "θες να γίνεις μυστική αστυνομικός;" κι αυτή κοιτά με το γνωστό αλλοπαρμένο βλέμμα της το φακό, ε αυτό δεν το περιμέναμε!! Μας έστειλε!! Μαρτσέλα, παρ' το απόφαση, Ζέγκα δεν θα γίνεις!!
.jpg)
.jpg)
