Claire for President! Of Style!

Στο υπέροχο εξώφυλλο του τεύχους Απριλίου του περιοδικού vanity fair, φιγουράρει η υπέροχη Robin Wright, aka υπέροχη Claire Underwood -για τους φανατικούς της σειράς House of Cards.

Υπάρχουν πολλοί επικριτές της συγκεκριμένης σειράς, αλλά όσο κι αν κάποιοι την αμφισβητούν ως προς την εγκυρότητα της, αυτό που δεν αμφισβητείται με τίποτα είναι ότι η Claire έχει επισκιάσει τους πάντες ως Πρώτη Κυρία, ακομα και τον ίδιο τον πρόεδρο. Κι επίσης αυτό που δεν αμφισβητείται, πάλι με τίποτα, είναι ότι η κα. Underwood θεωρείται αυτή τη  στιγμή η πιο κομψή τηλεοπτική περσόνα!

Ακόμα και με ..πιτζάμες παραμένει υπέρκομψη και..υπερ-bitchy!

Life on Mars

Πριν μερικά χρόνια, όταν ακόμα αγοράζαμε dvd, μια εταιρία είχε κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά τον πρώτο κύκλο της αγγλικής σειράς Life on Mars . Η σειρά ολοκληρώθηκε σε δύο κύκλους, ο δεύτερος όμως ποτέ δεν κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Ευτυχώς ήρθε η εποχή του downloading κι έτσι -μόλις προχθές- καταφέραμε να δούμε πώς τελείωνε η παράξενη ιστορία του Sam Tyler.

Το σενάριο είναι καταπληκτικής σύλληψης: Ο Sam Tyler αστυνομικός στο Μάντσεστερ στη σημερινή εποχή, παθαίνει ατύχημα και πέφτει σε κώμα. Όταν "ξυπνά" βρίσκεται σχεδόν 35 χρόνια πίσω, στα 1973, ως αστυνομικός σε ένα άθλιο τμήμα του οποίου διευθυντής είναι ο ελεεινός Jean Hunt. Αθυρόστομος, απότομος, μπεκρής, έρχεται σε σύγκρουση με τον Sam, ο οποίος είναι ακριβώς το αντίθετο, μεθοδικός, σοβαρός, τυπικός όπως είναι ένας σύγχρονος Βρετανός αστυνομικός. Τους πλαισιώνουν ο νταής Ρέι, ο χαζούλης Σκέλτον κι η γλυκιά αλλά αποτελεσματική Άννι. Ο Sam πέρα από το γεγονός ότι πρέπει να προσαρμοστεί σε μια εποχή με τελείως διαφορετική νοοτροπία, προσπαθεί συγχρόνως να βρει τρόπο να γυρίσει στο παρόν. Βοηθά στην εξιχνίαση των εγκλημάτων "εισάγοντας" τις σύγχρονες μεθόδους με τις οποίες είναι οικείος κι όσο τον βοηθά η τεχνολογία της εποχής. Οι υπόλοιποι δεν τον καταλαβαίνουν, γελούν κι ενίοτε τον χλευάζουν. Πολλές φορές ο poltically correct Sam συγκρούεται με τον "παράδειγμα προς αποφυγή" αρχηγό του. Αλλά στο τέλος τα καταφέρνουν.

Στη σειρά σχολιάζεται εύστοχα η νοοτροπία της εποχής κι έχουμε καταπληκτική αναπαράσταση της, ρούχα, αντικείμενα, τα πάντα. Οι άντρες είναι σεξιστές, όλες οι γυναίκες είναι "birds". Όταν ο Sam τους λέει ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ -ήδη γνωστή πολιτικός το '73- θα γίνει σε λίγα χρόνια πρωθυπουργός, γελούν μέχρι δακρύων. Τους είναι αδιανόητη η εικόνα μιας γυναίκας-πρωθυπουργού.

Όλοι οι αστυνομικοί καπνίζουν αρειμανίως, πίνουν, βρίζουν, κοροϊδεύουν, συμπεριφέρονται ενίοτε σαν μικρά παιδιά. Ο Sam απελπίζεται προσπαθώντας να τους "στρώσει", απελπίζεται που δεν μπορεί να βρει τρόπο επιστροφής στο παρόν.

Το τέλος είναι κάπως απροσδόκητο. Ο Sam τελικά επιστρέφει; Και πού επιστρέφει;

Πρωταγωνιστούν οι πολύ καλοί John Simm (στο ρόλο του Sam) κι ο Philip Glenister (στον ρόλο του Jean Hunt).

Is The Knick the new House M. D.?

Λοιπόν, υπάρχουν κάποια κοινά σημεία ανάμεσα στις δύο σειρές: Την πασίγνωστη House M. D. που παρακολουθούσαμε για αρκετά χρόνια και την νέα σειρά The Knick.

Ο χώρος δράσης είναι ένα νοσοκομείο, έχουμε τον γνωστό αντικοινωνικό γιατρό με εθισμό σε διάφορες ουσίες πχ ναρκωτικά, οι διοικητικοί παράγοντες του νοσοκομείου δεν είναι πια αφανείς ήρωες (ή αντι-ήρωες).

Από εκεί και πέρα, η σκηνοθετημένη εξ ολοκλήρου από τον Steven Soderbergh , The Knick μοιάζει να είναι πιο συναρπαστική.

Η εποχή δράσης είναι διαφορετική. Είμαστε στις αρχές του 20 αι., η μοντέρνα ιατρική είναι ακόμα στα σπάργανα, ασθένειες, κοινές κι ιάσιμες στις μέρες μας, εκείνη την εποχή θερίζουν, απλές πρακτικές όπως η ατομική υγιεινή είναι κάτι άγνωστο. Όλα όσα συμβαίνουν στη σειρά λαμβάνουν χώρα σε ένα νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη, μια πόλη στην οποία τα πλοία από την Ευρώπη καταπλέουν καθημερινά, φτύνοντας χιλιάδες απελπισμένους, άρρωστους μετανάστες.

Ο γιατρός Θάκερι ( ο Clive Owen σε ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι κι έχει ενθουσιάσει όλους όσοι τον αγαπάμε και θαυμάζουμε)  αντικοινωνικός, σαρκαστικός, προσπαθεί να συγκρατήσει την απελπισία του- με ανορθόδοξες μεθόδους-  βλέποντας τη μεγάλη θνησιμότητα και την ανεπαρκή επιστημονική του κατάρτιση να μην βοηθά την κατάσταση.

Τον πλαισιώνουν ένας αφροαμερικάνος γιατρός, ένας uptown λευκός ρατσιστής γιατρός, ο διεφθαρμένος μάνατζερ του νοσοκομείου, η ιδιοκτήτρια με τις καλές προθέσεις, η ευγενική και συνεσταλμένη νοσοκόμα, ο τραυματιοφορέας Ιρλανδός, η καλόγρια που ενίοτε βγάζει τη στολή της για άλλη, ιδιαίτερη αποστολή.

"Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε"

Ένα μπουκάλι σαμπουάν παρακαλώ! Και γρήγορα!

Οι φαεινές ιδέες έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Ιδιαίτερα τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες και βολοδέρνεις όλη μέρα ψάχνοντας με τι να ασχοληθείς. Καμιά φορά αφορμή μπορεί να είναι κάποιο άρθρο, το οποίο, για άγνωστους λόγους, βρίσκεις ενδιαφέρον.

Για παράδειγμα, στις 13/8 διάβασα ένα άρθρο στην Guardian που αναφερόταν στο κίνημα no-poo. Νο-poo σημαίνει no shampoo ήτοι "καθόλου σαμπουάν". Οι φανατικοί οπαδοί αυτού του κινήματος έχουν πάψει να χρησιμοποιούν σαμπουάν και δηλώνουν κατενθουσιασμένοι από τα αποτελέσματα. Η δημοσιογράφος -την οποία παρακολουθώ εδώ και χρόνια κι εμπιστεύομαι- δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένη με την ιδέα. Έλα όμως που στα σχόλια των αναγνωστών υπήρχε μια έντονη τάση υπεράσπισης του κινήματος no-poo!

Μωρέ λες, σκέφτηκα. Όλοι οι no-pooers δήλωναν υπερ-κατενθουσιασμένοι με την κατάσταση των ...άλουστων μαλλιών τους. Παρασύρθηκα. Ήταν και 13 Αυγούστου με καύσωνα. Πείστηκα. Στο ημερολόγιο μου σημείωσα: "Ένα μήνας no-poo. 13/8-13/9. Αρχίζουμε σήμερα.". Η πρώτη μέρα πέρασε εύκολα. Η δεύτερη (14/8) όχι δύσκολα, τα ξέβγαλα με νερό. Στις 15/8 άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια απλησιάς, αλλά λίγο, τόσο ώστε να κάνω τα στραβά μάτια. Τα ξέβγαλα με νερό. Στις 16/8 τα ξέβγαλα πάλι με νερό, αρκετό νερό, πολύ νερό, μπας και φύγει η επίμονη λιπαρότητα του τριχωτού. Υπομονή, σκέφτηκα, ίσως αυτορρυθμιστεί ...η λίγδα. Χθες 17/8, ο σύντροφος άρχισε να μιλά για "τζίβα" κι εγώ άρχισα να ξίνομαι έντονα. Τη νύχτα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Ξινόμουν συνέχεια κι είχα τη δυσάρεστη αίσθηση ότι μια αποικία εντόμων είχε φωλιάσει στο κεφάλι μου.

Το πρωί της 18ης Αυγούστου σηκώθηκα, έκανα μπάνιο ΚΑΙ λούστηκα. ΜΕ σαμπουάν.

Out of focus... (RIP Robin)

Τον είδαμε πρώτη φορά στην ταινία Καλημέρα Βιετνάμ

Κέρδισε τον θαυμασμό μας με την ταινία Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών

Τον αγαπήσαμε με την ταινία The Fisher King

Στην ταινία του Woody Allen Deconstructing Harry υποδύεται έναν ηθοποιό που περιέργως έχει θολώσει....είναι out of focus...