Is The Knick the new House M. D.?

Λοιπόν, υπάρχουν κάποια κοινά σημεία ανάμεσα στις δύο σειρές: Την πασίγνωστη House M. D. που παρακολουθούσαμε για αρκετά χρόνια και την νέα σειρά The Knick.

Ο χώρος δράσης είναι ένα νοσοκομείο, έχουμε τον γνωστό αντικοινωνικό γιατρό με εθισμό σε διάφορες ουσίες πχ ναρκωτικά, οι διοικητικοί παράγοντες του νοσοκομείου δεν είναι πια αφανείς ήρωες (ή αντι-ήρωες).

Από εκεί και πέρα, η σκηνοθετημένη εξ ολοκλήρου από τον Steven Soderbergh , The Knick μοιάζει να είναι πιο συναρπαστική.

Η εποχή δράσης είναι διαφορετική. Είμαστε στις αρχές του 20 αι., η μοντέρνα ιατρική είναι ακόμα στα σπάργανα, ασθένειες, κοινές κι ιάσιμες στις μέρες μας, εκείνη την εποχή θερίζουν, απλές πρακτικές όπως η ατομική υγιεινή είναι κάτι άγνωστο. Όλα όσα συμβαίνουν στη σειρά λαμβάνουν χώρα σε ένα νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη, μια πόλη στην οποία τα πλοία από την Ευρώπη καταπλέουν καθημερινά, φτύνοντας χιλιάδες απελπισμένους, άρρωστους μετανάστες.

Ο γιατρός Θάκερι ( ο Clive Owen σε ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι κι έχει ενθουσιάσει όλους όσοι τον αγαπάμε και θαυμάζουμε)  αντικοινωνικός, σαρκαστικός, προσπαθεί να συγκρατήσει την απελπισία του- με ανορθόδοξες μεθόδους-  βλέποντας τη μεγάλη θνησιμότητα και την ανεπαρκή επιστημονική του κατάρτιση να μην βοηθά την κατάσταση.

Τον πλαισιώνουν ένας αφροαμερικάνος γιατρός, ένας uptown λευκός ρατσιστής γιατρός, ο διεφθαρμένος μάνατζερ του νοσοκομείου, η ιδιοκτήτρια με τις καλές προθέσεις, η ευγενική και συνεσταλμένη νοσοκόμα, ο τραυματιοφορέας Ιρλανδός, η καλόγρια που ενίοτε βγάζει τη στολή της για άλλη, ιδιαίτερη αποστολή.

"Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε"

Ένα μπουκάλι σαμπουάν παρακαλώ! Και γρήγορα!

Οι φαεινές ιδέες έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Ιδιαίτερα τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες και βολοδέρνεις όλη μέρα ψάχνοντας με τι να ασχοληθείς. Καμιά φορά αφορμή μπορεί να είναι κάποιο άρθρο, το οποίο, για άγνωστους λόγους, βρίσκεις ενδιαφέρον.

Για παράδειγμα, στις 13/8 διάβασα ένα άρθρο στην Guardian που αναφερόταν στο κίνημα no-poo. Νο-poo σημαίνει no shampoo ήτοι "καθόλου σαμπουάν". Οι φανατικοί οπαδοί αυτού του κινήματος έχουν πάψει να χρησιμοποιούν σαμπουάν και δηλώνουν κατενθουσιασμένοι από τα αποτελέσματα. Η δημοσιογράφος -την οποία παρακολουθώ εδώ και χρόνια κι εμπιστεύομαι- δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένη με την ιδέα. Έλα όμως που στα σχόλια των αναγνωστών υπήρχε μια έντονη τάση υπεράσπισης του κινήματος no-poo!

Μωρέ λες, σκέφτηκα. Όλοι οι no-pooers δήλωναν υπερ-κατενθουσιασμένοι με την κατάσταση των ...άλουστων μαλλιών τους. Παρασύρθηκα. Ήταν και 13 Αυγούστου με καύσωνα. Πείστηκα. Στο ημερολόγιο μου σημείωσα: "Ένα μήνας no-poo. 13/8-13/9. Αρχίζουμε σήμερα.". Η πρώτη μέρα πέρασε εύκολα. Η δεύτερη (14/8) όχι δύσκολα, τα ξέβγαλα με νερό. Στις 15/8 άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια απλησιάς, αλλά λίγο, τόσο ώστε να κάνω τα στραβά μάτια. Τα ξέβγαλα με νερό. Στις 16/8 τα ξέβγαλα πάλι με νερό, αρκετό νερό, πολύ νερό, μπας και φύγει η επίμονη λιπαρότητα του τριχωτού. Υπομονή, σκέφτηκα, ίσως αυτορρυθμιστεί ...η λίγδα. Χθες 17/8, ο σύντροφος άρχισε να μιλά για "τζίβα" κι εγώ άρχισα να ξίνομαι έντονα. Τη νύχτα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Ξινόμουν συνέχεια κι είχα τη δυσάρεστη αίσθηση ότι μια αποικία εντόμων είχε φωλιάσει στο κεφάλι μου.

Το πρωί της 18ης Αυγούστου σηκώθηκα, έκανα μπάνιο ΚΑΙ λούστηκα. ΜΕ σαμπουάν.

Out of focus... (RIP Robin)

Τον είδαμε πρώτη φορά στην ταινία Καλημέρα Βιετνάμ

Κέρδισε τον θαυμασμό μας με την ταινία Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών

Τον αγαπήσαμε με την ταινία The Fisher King

Στην ταινία του Woody Allen Deconstructing Harry υποδύεται έναν ηθοποιό που περιέργως έχει θολώσει....είναι out of focus...

Θερινές διαπιστώσεις

Μετά από λίγες μέρες κάπου στο Αιγαίο διαπιστώνω τα εξής:

1. Η Ελληνίδα είναι η μόνη που συνεχίζει να φορά εκείνες τις βράκες-παύλα-παντελόνια του γενίτσαρου.

2. Ο Έλληνας είναι ο μόνος άρρεν που συνεχίζει να κουβαλά γύρω από τη μέση του εκείνο το μάρσιπο-παύλα-πορτοφόλι

3. Η Ελληνίδα είναι η μόνη που θα φορέσει τακούνια ή ψηλές πλατφόρμες στα πιο άκυρα μέρη. Μετα-απογευματινή ανάβαση -πολύ ζόρικη- στο κάστρο της Αστροπαλιάς με 20ποντη πλατφόρμα δεν συνιστάται. Καραδοκεί διάστρεμμα.

4. Ο Έλληνας είναι ο μόνος άρρεν (τουλάχιστον της Ευρώπης) που συνεχίζει να καμαρώνει για την κοιλιά του και να την χαϊδεύει με αγάπη και τρυφερότητα- και να την επιδεικνύει ξεκουμπώνοντας το πουκάμισο! (το τελευταίο με σκοτώνει!)

5. Παρά τα ατοπήματα Νο. 1 & 3 η Ελληνίδα είναι πια μάλλον η πιο κομψή ταξιδιώτισσα. Η πιο πληθωρική κι η πιο versatile.

6. Τα Ελληνόπουλα είναι τα πιο φωνακλάδικα παιδιά.

7. Οι Έλληνες τρώμε τον αγλέουρα.

8. Οι Έλληνες (άρρενες) ευτυχώς ποτέ δεν υιοθέτησαν τον συνδυασμό που σκοτώνει: Πέδιλο και κάλτσα.

9. Κάποιοι Έλληνες το βρίσκουν χαριτωμένο (ή "μαγκιά") να τρέχουν νωχελικά προς το λιμάνι ενώ ολόκληρο φέρι μποτ (και καμιά 300 άτομα) τους περιμένει υπομονετικά να επιβιβαστούν. Κόκκινη κάρτα (και πολύμηνη αποβολή τύπου Suárez).

10. Σαν το Αιγαίο και τα νησιά του δεν έχει. Τέτοια ανεπανάληπτη ομορφιά πουθενά στον κόσμο.

11. Οι Γάλλοι παραμένοουν οι πιο πιστοί Φιλέλληνες. Έχουν κατακλύσει τα νησιά φέτος! (και πέρσι και πρόπερσι!)

12. Το διάβασα, δεν είναι δικό μου αλλά το ασπάζομαι: Δεν νοείται ελληνικό καλοκαίρι χωρίς να ρουφήξεις τις αναθυμιάσεις από το γκαράζ του φέρι μποτ πριν ανοίξει η μπουκαπόρτα.

13. Και συμπληρώνω: Μόλις ανοίξει η μπουκαπόρτα θα σε πλημμυρίσει το άρωμα του θυμαριού και του φασκόμηλου. #Ευτυχία

14. Τελευταία διαπίστωση: Παρά το γεγονός ότι οι Έλληνες είμαστε λίγο άξεστοι, τα παιδια φωνακλάδικα κι αναστατώνουμε και ξεσηκώνουμε θάλασσες, ταβέρνες, λιμάνια, έμαθα να αγαπώ πολύ τον Έλληνα παραθεριστή. Μου αρέσει η αυθόρμητη διάθεση μας, η πληθωρικότητα μας, μου αρέσει που τα μικρά ουρλιάζουν στις παραλίες, οι μαμάδες φωνάζουν να τα ταϊσουν, να τους βάλουν αντηλιακό, μου αρέσει να βλέπω ζευγάρια συνταξιούχων να περνούν όμορφα κρατώντας ο ένας τον άλλον από το χέρι, μου αρέσουν οι νέοι που με τα μούσια και τα τα τατουάζ που γυρνούν με τα σαμάρια, μου αρέσει αυτός ο Έλληνας ο οικογενειάρχης, ο κλασικός τύπος του παραθεριστή που ανεβοκατεβαίνει την παραλία επιδεικνύοντας τα κάλλη και τις κοιλίτσες ενώ από πίσω τα παιδιά έχουν σηκώσει τσουνάμι φωνών και στριγκών, κι η μαμά επιδίδεται σε ατέλειωτη ηλιοθεραπεία. Μας αγαπώ γιατί είμαστε αυθεντικοί. Όπως αγαπώ το ελληνικό καλοκαίρι. Μοναδικό.

Τσα! Οι μασκώτ των ελληνικών νησιών!

Mamma mia!

Όπως έγινε στο προηγούμενο Mundial, έτσι και σε τούτο του 2014 που διεξάγεται στη Βραζιλία, το blog αποφάσισε να ψηφίσει τον ωραιότερο ποδοσφαιριστή της διοργάνωσης. Διότι μπορεί να μην ξέρουμε από συστήματα παιχνιδιού αλλά τα καλά looks ξέρουμε να τα ξεχωρίζουμε! Έτσι παμψηφεί -κοινώς με το "έτσι θέλω"- Μανάρι του Μουντιάλ κηρύσσεται ο....

Claudio Marchisio!

Κι ιδού γιατί!

Τυχόν αντιρρήσεις δεν γίνονται δεκτές!